|
|
|
|
|
|
|
|
Coś dla Sebolka. Fordon, podwójne wesele, tylko co to za dom, rodzina? Stary Fordon, Nowy Fordon, czy jeszcze dalej
Gospoda "Pod Modrym Fartuchem" przy Rynku Nowomiejskim nr 8.
Dawny budynek młyna górnego, przekształcony w XIX wieku częściowo na pomieszczenia mieszkalne - obecnie hotel "1231", poniżej wschodni mur zamkowy, widoczny fragment boiska to dawny staw rybny komtura,...
Gospoda "Pod Modrym Fartuchem" przy Rynku Nowomiejskim nr 8.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
Budowę nowej elektrowni miejskiej rozpoczęto w maju 1927 roku .
Wytwarzanie energii elektrycznej oparte jest na turbogeneratorach produkcji firmy „Stal” w Szwecji. Zakład wyposażono w dwa turbozespoły o mocy 1400 kW, o napięciu 6 kV każdy. Przewidziano również miejsce dla montażu trzeciego zespołu mocy 3000 kW.
Turbozespoły napędzała para z trzech kotłów wysokoprężnych 20 atmosfer o powierzchni ogrzewalnej 205 metrów kwadratowych każdy, systemu Babcoc i Wilcox fabrykacji firmy H. Cegielski w Poznaniu.
Dodał: mag , 2021-01-10 15:02:25
więcej  |
|
|
| Kościół św. Mikołaja |
| Kowalewo Pomorskie |
|
Kościół Świętego Mikołaja w Kowalewie Pomorskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kowalewie Pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Kowalewo Pomorskie. Mieści się przy Placu 700-lecia.
Historia i architektura
Świątynia została wybudowana w XIV–XV stuleciu, przebudowana na przełomie XVII i XVIII wieku (gruntownie została odnowiona i wewnątrz zbarokizowana, otrzymała kaplicę od strony południowej i wieżyczkę drewnianą na szczycie zachodnim). Około 1900 roku zostało przebudowane i zmienione na neogotyckie zakończenie szczytu wschodniego, a od strony północnej została przedłużona stara zakrystia. Jest to niewielki (około 13 na 37 metrów), jednonawowy kościół, nie posiadający wydzielonego w bryle prezbiterium. Wnętrze świątyni to jedna sala, nakryta drewnianym płaskim stropem. Wyposażenie kościoła barokowe (m.in. ołtarz główny z 1700 roku, obraz św. Mikołaja z XVIII wieku, boczne ołtarze pochodzące z dawnego kościoła Dominikanów św. Mikołaja w Toruniu oraz baldachim z około 1700 roku). W polu środkowym ołtarza głównego mieści się rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem, gotycka z około 1400 roku. Między czwartym a piątym przęsłem jest umieszczony łuk tęczowy zaakcentowany belką o falistym przekroju, podtrzymującą krucyfiks i rzeźby ośmiu adorujących aniołków. Łuk również pochodzi z dawnego toruńskiego kościoła podominikańskiego. We wnętrzu budowli można zobaczyć również płyty nagrobne Plemieckich - proboszczów świątyni, kamienne inskrypcje: Jana - starosty kowalewskiego zmarłego w 1576 roku, Achacego – kasztelana chełmińskiego zmarłego w 1606 roku oraz Jana - starosty kowalewskiego zmarłego w 1611 roku.
Dodał: Dana , 2021-01-08 12:45:20
więcej |
|
|
"W ramach przygotowań do koronacji figury Matki Bożej Skępskiej w 1755 r. w miejscu cudownych objawień pobudowano niewielką kapliczkę. Kapliczka jest zbudowana z cegły na planie prostokąta, posiada kolebkowe sklepienie, od frontu zwieńczona szczytem ujętym spływami zakończonymi trójkątnie, z wnęką półkoliście zamkniętą pośrodku. Okna kaplicy są zamknięte odcinkowo, umieszczone we wnękach zamkniętych półkoliście. Dach kaplicy z naczółkiem, pokryty jest dachówką. Całość posiada skromne cechy barokowe. Wyposażenie kaplicy stanowi drewniany ołtarzyk z rzeźbą Matki Bożej Skępskiej pochodzącej z przełomu XIX i XX wieku. (...) ...w 1941 r. w czasie II wojny światowej została zburzona przez najeźdźców hitlerowskich. Odbudowanie jej nastąpiło w 1947 roku przez mieszkańców Skępego. (...) Około 1805 r. obok kaplicy powstał niewielki cmentarz utworzony przez dwa ramiona grobowych krypt zwanych katakumbami. Krypty w Borku zostały rozbudowane w 1836 r., kiedy to powstała trójkondygnacyjna budowla. W grobowych kryptach chowano zwłoki "znakomitych obywateli Ziemi Dobrzyńskiej", w tym członków rodziny Zielińskich. W 1881 r. w katakumbach w Borku spoczęły zwłoki wybitnego przedstawiciela rodu Zielińskich, poety, żołnierza, organizatora życia społeczno - gospodarczego ziemi dobrzyńskiej, Gustawa Zielińskiego. W ciągu XIX stulecia wokół kapliczki w Borku usytuowano mogiły powstańców - Powstania Listopadowego, a w szczególności Powstania Styczniowego 1863/1864 r." Ze strony:
Dodał: Dana , 2020-12-30 20:04:33
więcej |
|
|
| Fontanna "Dzieci bawiące się z gęsią" |
| Bydgoszcz |
|
Dzieci bawiące się z gęsią – rzeźba-fontanna położona w Bydgoszczy na Starym Rynku.
Jest jedną z najstarszych zachowanych rzeźb publicznych w mieście i od początku swego istnienia upiększa Stary Rynek.
Historia
Fontanna zwana „Studzienką” została odsłonięta 4 października 1909 roku[1]. Twórcą był rzeźbiarz Karol Kowalczewski, a jej fundatorem właściciel apteki „Pod Złotym Orłem" dr farmacji Alfred Kupffender[1]. Fundacja nastąpiła z okazji jubileuszu 100-lecia posiadania apteki przez rodzinę Kupffenderów. Fontannę z rzeźbą ustawiono na Starym Rynku przy zachodniej pierzei, naprzeciw wejścia do apteki „Pod Złotym Orłem"[1].
Gdy w 1940 r. hitlerowcy przystąpili do burzenia kościoła pojezuickiego i całej zachodniej pierzei Starego Rynku, rozebrano również „Studzienkę". Części rzeźby, złożone w składnicy ogrodów miejskich, szczęśliwie przetrwały okres okupacji[2]. Uratował je zawiadowca magazynu Franciszek Górski, chociaż brąz z rzeźby był przeznaczony na cele wojenne[3].
Po odzyskaniu niepodległości zrekonstruowaną „Studzienkę" ustawiono w dniu 1 maja 1948 roku na Starym Rynku przed gmachem biblioteki[1].
Opis
Rzeźba jest wykonana z brązu i przedstawia dwoje dzieci: dziewczynkę i chłopca, bawiących się z gęsią. Spoczywa ona na szczycie kamiennego obelisku, który znajduje się w misie fontanny. Zarówno obelisk, jak i misa wykonane są z wapienia muszlowego. Woda wypływa z otworów w obelisku, jak również z misy fontanny do zbiornika położonego niżej. Zarówno rzeźba jak i cała fontanna zachowała się w formie oryginalnej z 1909 r.
We wrześniu-październiku 2014 rzeźba została gruntownie odrestaurowana.
źródło: Wikipedia
Dodał: labeo7, 2020-12-29 20:10:03
więcej |
|
|
| Teatr "Deutsche Bühne" |
| Bydgoszcz |
|
Deutsche Bühne – niemiecka scena teatralna w Bydgoszczy, funkcjonująca w czasach II Rzeczypospolitej (1920–1939).
Lokalizacja
Scena niemiecka działała w kompleksie pomieszczeń przy ul. Gdańskiej 52, tzw. Elysium-Theater, wynajmowanych od towarzystwa naukowego Deutsches Haus. W pomieszczeniach tych funkcjonuje dziś Grand Cassino, natomiast na miejscu drewnianego teatru Elysium po II wojnie światowej wybudowano gmach obecnego Teatru Polskiego.
Budynek
Budynek, w którym mieściła się Deutsche Bühne, wzniesiono w 1882 r. według projektu spółki Anton Hoffmann – Józef Święcicki. Była to skromna drewniana budowla ze sceną oddzieloną od widowni kanałem dla orkiestry. Wnętrze ozdabiała otwarta więźba dachowa z ozdobnie wykończonymi elementami konstrukcyjnymi. Teatr, zwany Victoria-Theater, swoją działalność zainaugurował 16 lipca 1882 r. operetką Johanna Straussa Zemsta nietoperza. W 1892 r. scenę przemianowano na Elysium-Theater. Do 1920 r. wystawiano w niej lekki repertuar – głównie operetki i wodewile. Widownia teatru wynosiła 510 miejsc (dla porównania widownia Teatru Miejskiego miała miejsc 777). W latach 1904-1905 w sąsiedztwie przy ul. Gdańskiej 66-68 wzniesiono dwie wielkomiejskie kamienice, których partery przeznaczone zostały na eleganckie lokale gastronomiczne znane jako Restaurant zum Reichskanzler[1].
Historia
Po przejściu Bydgoszczy pod administrację odrodzonego państwa polskiego w 1920 r. zawodowy niemiecki zespół teatralny był zmuszony opuścić wzniesiony w 1896 r. Teatr Miejski. W tej sytuacji mniejszość niemiecka przystąpiła do organizowania amatorskiego ruchu teatralnego, który miał wypełnić lukę po likwidacji teatru zawodowego oraz konkurować z polskimi przedsięwzięciami kulturalnymi. Zespół ten był dotowany przez władze Republiki Weimarskiej, a od 1933 r. III Rzeszy.
Niemiecka scena, która odgrywała ważną rolę w życiu kulturalnym Niemców zamieszkałych w Bydgoszczy w dwudziestoleciu międzywojennym, powstała początkowo jako niewielki teatr amatorski, założony w 1920 r. przez dr. Hansa Tietze, dyrektora prywatnego niemieckiego liceum oraz Willego Damaschke, nauczyciela. Premiera pierwszego spektaklu Die Raüber (Zbójcy) Friedricha Schillera miała miejsce 11 listopada 1920 r. W miarę upływu czasu scena stała się teatrem zawodowym, który zatrudniał aktorów i przekształcił się w instytucję, także muzyczną, mającą zespół operowy i 20-osobową orkiestrę pod batutą dyrektora Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego Wilhelma von Winterfelda. W zespole grali muzycy niemieccy i polscy, z przewagą tych pierwszych. Ewenementem na skalę całej Polski był także młodzieżowy zespół baletowy prowadzony przez choreograf Käthe Toeppe-Plästerer. W opracowaniach historyków można znaleźć opinię, iż na tle innych ówczesnych teatrów niemieckich w Polsce scena ta reprezentowała wysoki poziom.
W 1922 r. powołano do życia Verein-Deutsche Bühne, które reprezentowało teatr przed władzami miejskimi i innymi teatrami. Stopniowo pokonano trudności organizacyjno-finansowe (np. zakupiono kostiumy ze zlikwidowanego teatru w Sopocie). Dyrektorem sceny przez wiele lat był nauczyciel niemiecki Hans Tietze, a od 1937 r. Arnold Sonnenberg i Willi Damaschke.
Repertuar teatru dobierano zgodnie z ideą walki o niemiecką kulturę i sztukę; miał też podtrzymywać ducha narodowego wśród mniejszości. Teatr kierował się wskazówkami otrzymywanymi z Niemiec oraz posyłał do Rzeszy szczegółowe sprawozdania z zakończonych sezonów teatralnych. Wystawiano klasyków niemieckich, zwłaszcza dramaty Schillera, m.in. Zbójcy, Intryga i miłość, Don Carlos, Maria Stuart, Trylogia o Wallensteinie i wojnie trzydziestoletniej. Rzadziej sięgano do twórczości Johanna Wolfganga Goethego oraz Gerharta Hauptmanna i Hermanna Sudermanna. Uwzględniano również pozycje wielkiej klasyki obcej – Szekspira, Augusta Strindberga, George’a Bernarda Shawa. W całym sezonie odbywało się ok. 100 spektakli, z czego połowę przeznaczano na przedstawienia muzyczne.
Widownia teatru była zawsze wypełniona w pełni, do czego przyczynił się repertuar uwzględniający operetki, wodewile, komedie, opery i inne spektakle muzyczne. Na przedstawienia przychodzili także Polacy. W latach 1923–1933 zagrano 25 premier z repertuaru muzycznego. W latach 20. wystawiano m.in. operetki Johanna Straussa i Franza Lehára. Miały też miejsce gościnne występy teatrów z Niemiec, np. w 1928 r. Kammer-Opera z Berlina wystawiła Uprowadzenie z seraju Wolfganga Amadeusza Mozarta. Wilhelm von Winterfeld skomponował specjalnie dla Deutsche Bühne operetkę pt. Tanzerin aus liege (Tancerka z miłości), którą wystawiono w sezonie 1923/24. Spektakl ten, częściowo przekomponowany i przetłumaczony na jeżyk polski przez Zygmunta Urbanyja, wystawiono rok później na scenie Teatru Miejskiego w Bydgoszczy, przy pełnym aplauzie publiczności.
Deutsche Bühne – podobnie jak scena polska – organizowała również uroczystości okolicznościowe, związane z rocznicami dotyczącymi niemieckiej historii i kultury. Ukłonem w stronę społeczności polskiej była na wysokim poziomie przygotowana akademia z okazji 400 rocznicy urodzin Jana Kochanowskiego 3 maja 1930 r. W jej programie znalazły się: uwertura Christopha Willibalda Glucka do Ifigenii w Taurydzie, Stanisława Moniuszki Elegia oraz niemiecka prapremiera Odprawy posłów greckich Kochanowskiego z muzyką Wilhelma von Winterfelda i pod jego dyrekcją. Niemcy nadali tej uroczystości duży rozgłos, a prasa polska podkreśliła wysoki poziom wykonania koncertu.
Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy w Niemczech w 1933 r. nastąpiło przekierowanie repertuaru teatru w stronę ideologii nacjonalistycznej oraz narodowo-socjalistycznej. Zaniechano wystawiania utworów, będących na hitlerowskim indeksie, spadła częstotliwość spektakli muzycznych. W obliczu zaostrzenia sytuacji politycznej między Polską a Niemcami 5 maja 1939 r. starosta bydgoski Julian Suski podjął decyzję o zamknięciu teatru, co spotkało się z gwałtownymi protestami bydgoskich Niemców i ich protektorów z Rzeszy.
Niemiecka scena teatralna w Bydgoszczy w latach 1920–1939 odegrała ważną rolę w życiu muzycznym miasta, nie tylko mniejszości niemieckiej. Mimo zaostrzenia sytuacji po 1933 r., jej działalność, podobnie jak Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego, była przejawem integracji dwóch społeczności Bydgoszczy: polskiej i niemieckiej.
Źródło: Wikipedia
Dodał: labeo7, 2020-12-22 21:01:55
więcej |
|
|
| Rzeźba "Żaczek z fujarką" |
| Inowrocław |
|
Pomnik "Żaczka" przy łączniku ul. Królowej Jadwigi z Placem Klasztornym - jedna z pięciu rzeźb postawionych na pocz. sierpnia 2011 r. w różnych miejscach Inowrocławia przedstawiających średniowiecznych studentów. Autorem figur jest Wojciech Mendzelewski z pracowni PRO-ART z Lublina. Wysokość figurki: ok . 1 metr. Dodał: zygmunt_ra, 2020-12-22 17:44:14 |
|
|
| II Pomnik bitwy pod Płowcami |
| Płowce |
|
W 1931 w 600 rocznicę bitwy, w celu jej upamiętnienia, usypano kopiec o wysokości 20 m. W czasie II wojny światowej kopiec został zniszczony przez Niemców, odbudowano go w 1961 a na jego szczycie wzniesiono pomnik. Dla upamiętnienia tego wydarzenia raz w roku (pod koniec sierpnia) odbywa się turniej rycerski.
Źródło:
Bitwa pod Płowcami – bitwa rozegrana 27 września 1331 r. pomiędzy wojskami Władysława Łokietka a oddziałami zakonu krzyżackiego pod wodzą komtura krajowego chełmińskigo Otto von Lutterberga, marszałka zakonu Dietricha von Altenburga, wielkiego komtura Otto von Bonsdorfa, w okolicach wsi Płowce na Kujawach.
Przed bitwą wojska krzyżackie w sile około 7000, podzieliły się na trzy części. Tylko jedną z nich dowodzoną przez marszałka Altenburga (tylną straż) zaatakował Łokietek, główne siły pod wodzą Lutterberga pośpieszyły wcześniej z Radziejowa do Brześcia. Wynik bitwy można uznać pod względem strategicznym za nierozstrzygnięty, lecz w całej batalii Łokietek odniósł sukces – moralny i militarny. Krzyżacy zaczęli liczyć się z Polakami na ich terytorium. Jak podaje Długosz z pola bitwy Łokietek wycofał też swojego jedynego syna Kazimierza Wielkiego, gdyż bardziej niż na sukcesie militarnym zależało mu na zabezpieczeniu tronu. (Niektóre źródła podają, że królewicz Kazimierz uciekł z pola bitwy w czasie drugiego starcia z Krzyżakami).
Dodał: Kavikvs, 2020-12-18 21:50:23
więcej |
|
|
| Szopka bożonarodzeniowa 2020 |
| Toruń |
|
Już od kilu lat przed Urzędem Marszałkowskim w Toruniu powstaje szopka bożonarodzeniowa. Wnętrze szopki, będącej dziełem uczniów Zespołu Szkół Plastycznych im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, przedstawia Świętą Rodzinę, Trzech Królów i zwierzęta, a także wizerunki świętego Stanisława Kostki, świętej Teresy z Lisieux oraz błogosławionego Piotra Jerzego Frassatiego. Rzeźby powstały pod kierunkiem artysty Lecha Kasprzykowskiego. Dodał: legion, 2020-12-17 22:00:53 |
|
|
Kamienica różniąca się znacznie od swoich sąsiadek – nie została otynkowana, posiada nieliczne detale, a duże wejście i charakterystyczne okna przypominają swoim wyglądem raczej zakład przemysłowy. Powstały w 1860 roku budynek pełnił takie funkcje – mieściła się w nim bowiem fabryka pierników Herrmanna Thomasa. W ostatnim czasie zlokalizowana była w kamienicy siedziba Radia Gra i kluby.
Opis na podst.
Dodał: legion, 2020-12-17 09:13:58
więcej |
|
Polska
woj. woj. kujawsko-pomorskie
Prev
|
