Ostatnie komentarze
|
|
Warszawa Warszawa - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
da signa (2021-01-12 11:51:12)
Kościół w pobliżu torów kolejowych.
|
|
bonczek_hydroforgroup (2021-01-12 12:04:36)
Okolice Warszawy Wschodniej w głębi Bazylika (Sanktuarium) Rzymskokatolicka pw. Najświętszego Serca Jezusowego,,,chyba
|
|
Woj11 (2021-01-12 12:25:14)
Raczej nie. Inny układ wież. Wg. mnie liczba okien też inna i bryła budynku.
|
|
da signa (2021-01-12 12:26:16)
Jeśli to bazylika na Kawęczyńskiej to biorąc pod uwagę położenie wieży i kopuły to widok z odcinka między Chodakowska a Podskarbińską,
|
|
Jarosław Dubowski (2021-01-12 12:31:15)
Raczej bliżej - Kijowska/Boruty.
|
|
roox (2021-01-12 12:33:37)
To nie Kawęczyńska. W okresie wojny bazylika nie posiadała wieży, jedynie bardzo niski jej zaczątek. Skończono ją zgodnie z projketem dopiero pod koniec XX w.
|
|
da signa (2021-01-12 12:45:48)
No to szukamy dalej.
|
|
ritterswalder (2021-01-12 16:59:00)
Przypomina cerkiew, być może to ZSRR>
|
|
da signa (2021-01-12 17:16:09)
Gdyby dało się zmierzyć szerokość torów mielibyśmy pewność :)
|
|
|
POLSKA - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
da signa (2021-01-12 10:45:44)
Przed przejazdem kolejowym ?
|
|
yani (2021-01-12 16:13:33)
Nie sądzę aby to była Warszawa - to nawet nie są przedmieścia, a jakaś wieś.
|
|
|
Kraków Kraków |
|
GZ_Zuk (2020-02-09 16:44:03)
Zdjęcie chyba wcześniejsze o kilka lat.
|
|
yani (2021-01-11 21:20:40)
Jakieś pomysły?
|
|
Jazzek (2021-01-12 10:17:13)
Kraków, widok na Powiśle z Wawelu.
|
|
yani (2021-01-12 16:10:24)
No i super - na 99% byłem pewien, że to nie Warszawa.
|
|
yani (2021-01-12 16:11:12)
Przypisane.
|
|
|
Warszawa Politechnika Warszawska Dom Gościnny "Sezam" |
|
da signa (2021-01-12 11:03:22)
Tak, to może być Górnosląska 14. od dziedzińca jest taki układ okien. |
|
yani (2021-01-12 15:33:36)
|
|
yani (2021-01-12 15:35:20)
Przypisane.
|
|
da signa (2021-01-12 15:41:51)
Dzięki.
|
|
a%3A2%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A9%3Bi%3A1%3Bs%3A11%3A%22mazowieckie%22%3B%7D%7D
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Coś, co nazwano "aerosan"
Wieczorowy widok na naświetloną Syrenkę.
Perspektywa najdłuższych schodów ruchomych w Polsce. Mają one 36m długości.
Stacja metra Centrum Nauki Kopernik, wygląd na eskalatory.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
W 1918 roku – po zakończeniu I Wojny Światowej – Polska stała się niepodległym państwem. Dzięki temu wydarzeniu Wyższa Szkoła Handlowa (od 1933 roku znana jako Szkoła Główna Handlowa) stała się uczelnią o znacznie szerszym zasięgu działania, obejmującym cały kraj. W obliczu tej sytuacji, ówczesny rektor, prof. Bolesław Miklaszewski, zamówił projekt nowego budynku bibliotecznego. Wykonawcą projektu był architekt Jan Witkiewicz-Koszczyc – stryjeczny brat Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego).
Witkiewicz zaplanował Bibliotekę SGH przy ul. Rakowieckiej. Jego konsultantem – od strony bibliotecznej – był jej dyrektor, profesor Konstanty Krzeczkowski.
Gmach Biblioteki stanął w niecałe osiemnaście miesięcy: w styczniu 1931 roku oddano do użytku wykończony budynek. Budowla, jako jeden z pierwszych w porozbiorowej Polsce gmachów typowo bibliotecznych, została od początku zaprojektowana z myślą o tym, aby mogła służyć bibliotece.
Dodał: Balbina, 2021-01-11 20:55:26
więcej  |
|
|
| Biurowiec Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych |
| Warszawa |
|
Budynek dwunasto-kondygnacyjny konstrukcji szkieletowej (betonowej) wypełnionej cegłą o silnie rozczłonkowanej bryle. Powierzchnia zabudowana wynosiła 2100m2 a kubatura 5200m3. Wysokość wieży budynku wynosiła 47,10m.
Obiekt projektowano początkowo jako hotel o pięciu kondygnacjach. Później przeprojektowano go do ówczesnej wysokości (wymagało wzmocnienia fundamentów). Po wybudowaniu był drugim pod względem wysokości budynkiem publicznym w Polsce.
W czasie wojny uszkodzony obiekt rozpoczęto remontować. Ponownie uległ uszkodzeniu w czasie powstania.
Po wojnie budynek przebudowano, rozbierajac zniszczone kondygnacje wieży i skrzydeł.
Dodał: mag , 2021-01-11 20:51:20
więcej |
|
|
| Kamienica Rozenweinów |
| Warszawa |
|
(...) U zbiegu Solca i Ludnej wznosiła się kamienica z adresem Solec 67. Przed nią stałą figura Świętej Barbary otoczona metalowym ogrodzeniem. I dziś św. Barbara spogląda z postumentu na skrzyżowanie. Nie jest już jednak ogrodzona.
Kamienica przez kilkadziesiąt lat należała do rodziny Rozenweinów. Najpierw do Ajzyka, potem Jakuba. Miała trzy piętra i mieszkalne poddasze. W głębi znajdowało się mroczne, niemal kwadratowe podwórko studnia.
Kamienica powstała około 1900 r. i miała dość ozdobną, eklektyczną fasadę z przewagą form renesansowych.. Parter był boniowany. Okna pierwszego i drugiego piętra ujmowały obramienia o trójkątnych i półkolistych naczółkach. Poszczególne kondygnacje dzieliły pasy gzymsów. Dach ożywiały lukarny mieszkań na poddaszu.
(...)
Na rogu kamienicy znajdował się skład apteczny Makulskiego, za nim skład nabiałowy Jadwigi Makowskiej i kolonialny Kazimierza Dzióba.
Z drugiej strony bramy ulokowała się m.in. pasmanteria. Dalej pracował krawiec Nitka.
Według Kasprzyckiego był tu też sklep artykułów piśmienniczych Januszów. "Za nim restauracja z ciemnymi pokojami od podwórka, w których raczyli się miejscowi piwosze, a pewnie i ci, którzy woleli mocniejszy trunek". Była to knajpa pana Harysia, który przeniósł potem swój lokal na przeciwległy narożnik, do kamienicy przy ul. Ludnej 1. Jego miejsce zajęła cukiernia Jana Tabaczyńskiego.
Warto wspomnieć, że również po drugiej stronie ulicy, przy Solcu 65, była piwiarnia. Prowadził ją Icek Zylberholc, który nie przejmował się ograniczeniami dotyczącymi godzin sprzedaży alkoholi, więc w lipcu 1901 r. władze zamknęły mu lokal.
Ostatnim sklepem w kamienicy przy Solcu 67 była wędliniarnia, którą prowadziła pani Grzymałowa. Nie udało mi się ustalić, jaki związek miała ona z firmą "J. Grzymała" działającą w pobliżu przy Dobrej 1 i zajmującą się tą samą branżą. (...)
Dodał: TristanL, 2021-01-11 01:28:00
więcej |
|
|
Główne wejście do parku prowadzi przez zabytkową bramę. Pierwotnie znajdowała się w kamienicy przy ulicy Wilczej. Po II wojnie do 2005 roku niszczała przy ulicy Szaserów 67. Dodał: da signa, 2021-01-10 23:27:42 |
|
|
W latach 1897-1903 w budynku mieściła się stacja Pogotowia Ratunkowego. Następnie pogotowie przeniosło się na Leszno 58.
Dodał: da signa, 2021-01-10 20:12:32 |
|
|
W 1910 roku powstała kamienica przy ul. Leszno 13 (teraz al. Solidarności 93). Jej posiadaczem był Michał Róg, Żyd, który dzięki szyciu uprzęży i produkcji skór do pistoletów wzbogacił się na wojnie carskiej. Plac kupił od jednego z warszawskich zegarmistrzów. Przegrywając zakład na wyścigach konnych na Służewcu, stracił kamienicę. Po tym zdarzeniu budynek stał się własnością Skarbu Państwa.
W okresie istnienia getta warszawskiego w latach 1940–1942 w kamienicy mieścił się Urząd do Walki z Lichwą i Spekulacją.
Kamienica jako jedna z nielicznych przetrwała obie wojny światowe w bardzo dobrym stanie. Do dzisiejszych czasów zachowały się pamiątki pochodzące z tamtego okresu. W jednej z sal Teatru Kamienica zachował się otwór, w którym przechowywano żydowskie narzędzia liturgiczne (np. menorę). W tym samym pomieszczeniu znajduje się wnęka, gdzie przed hitlerowcami ukrywała się czteroosobowa rodzina żydowska.
Kamienica zbudowana jest w stylu secesji geometrycznej. Na murach budynku znajdują się szaro-niebieskie kwadraty, które wyznaczają połowę wysokości. Po II wojnie rozebrane zostało V piętro budynku. Wraz z nim zniknęły terakotowe kafelki pod zwieńczeniem oraz portal i ozdobna fasada budynku[1]. W jednej z części kamienicy ulokowana była szkoła krawiecka (zwana Hedep). W piwnicy oraz przy bramie teatru znajdują się kafelki marki Villeroy & Boch pochodzące z 1910 roku. Ważnym elementem są także ozdobniki w postaci kamiennych karłów, które pełniły funkcje odbojników, mających zatrzymać dorożki przed wjazdem na podwórko kamienicy. Pozostał tylko jeden oryginalny posąg umieszczony w prawym, dolnym rogu bramy. Pozostałe trzy figury są rekonstrukcjami pierwowzoru. Haki umocowane na zewnętrznej stronie budynku służyły do zawieszania baldachimu podczas żydowskiego święta namiotów Sukkot.
Dodał: Balbina, 2021-01-10 17:35:48
więcej |
|
|
Las Młociński – las miejski wchodzący w skład Obwodu Bielany-Młociny lasów miejskich Warszawy, zlokalizowany w północnej części miasta, w dzielnicy Bielany. Od północy graniczy z gminą Łomianki. Granice lasu wyznaczają: od północy granica m.st. Warszawy (granica gminy Łomianki), ul. Pułkowa od wschodu, ul. Kazimierza Wóycickiego i Dziekanowska od południa i ul. Estrady od zachodu. Las Młociński ma powierzchnię 138,83 ha. Leży w otulinie Kampinoskiego Parku Narodowego i jest częścią korytarza ekologicznego łączącego dolinę środkowej Wisły z Puszczą Kampinoską. Znajdują się tu także ślady walk z roku 1939 i 1944, a od południowego zachodu do kompleksu tego przylega cmentarz Komunalny Północny w Warszawie. Przez las przechodzi niebieski szlak turystyczny: Warszawa, ul. Conrada – Warszawa, Cmentarz Północny. Po wschodniej stronie ulicy Pułkowej znajduje się inny kompleks leśny – Las Młociny zwany parkiem Młocińskim.
Źródło:
Dodał: Bogdan JS, 2021-01-10 15:43:45
więcej |
|
|
Dawne koszary rosyjskiego gwardyjskiego pułku ułanów, rozciągające się po obu stronach ulicy Ułańskiej. Od dnia 22 maja 1921 r. koszary 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. W skład koszar wchodziły budynki mieszkalne żołnierskie, kasyno oficerskie, kryta ujeżdżalnia, oraz kościół pułkowy (dzisiejsza katedra św. Ducha). Kilka lat później na terenie koszar został wybudowany dodatkowo dom mieszkalny dla podoficerów oraz świetlica dla żołnierzy. Dodał: Andrzej G, 2021-01-10 15:16:24 |
|
|
| Jana Pawła II 38 |
| Warszawa |
|
Kamienica M. Trachtenberga – czteropiętrowa kamienica położona przy alei Jana Pawła II 38 w dzielnicy Śródmieście. Kamienica jest jedyną pozostałością po przebiegającej dawniej tędy ulicy Solnej oraz jedynym przedwojennym budynkiem wzdłuż całej alei Jana Pawła II.
Kamienica powstała w 1913 roku przy ówczesnej ulicy Solnej i nosiła adres Solna 16. Kamienica była pięciopiętrowa i zwieńczona półkolistym szczytem. Została spalona w 1944 roku, jednak przetrwała i została odrestaurowana zaraz po wojnie z obniżeniem o dwa piętra i zabezpieczeniem tymczasowym dachem. Tylko ta oraz kamienica nr 4 przetrwały z dawnej zabudowy ulicy Solnej i zostały wkomponowane w nową zabudowę.
W latach 70. XX wieku dawna kamienica nr 4 została rozebrana, wobec czego kamienica Trachtenberga stała się jedyną pozostałością dawnej zabudowy ulicy Solnej. Najprawdopodobniej także była ona przeznaczona do rozbiórki, o czym świadczy bardzo bliskie usytuowanie sąsiedniego bloku nr 36 – od jego okien do ściany szczytowej kamienicy jest kilkadziesiąt centymetrów. Przez długi czas na jej fasadzie można było oglądać cztery izolatory, pozostałość po dawnej trakcji tramwajowej w ulicy Solnej.
Mimo to kamienica została przebudowana i wyremontowana w latach 1985–1986, otrzymała nowy, mansardowy dach z wystawkami, przebudowano także oficyny otwierając podwórko-studnię. Południowa oficyna boczna została rozebrana, natomiast północna została obniżona do jednego piętra.
Dodał: maj, 2021-01-10 13:08:30
więcej |
|
Prev
|
